Cocky

Luchanna Lub aan het woord over haar zelfgefokte dressuurruin Cocky:

Na een zware bevalling op 23 april 2007  geboren, een joekel van een hengstveulen. Moeder Winnie-Wirdonie is  de volle zus van Nimbly, Olympus en Popeye  en papa Florencio tweevoudig wereldkampioen jonge paarden in Verden, er waren dus wel verwachtingen voor de toekomst. De goden leken het veulen direct gunstig gezind, moeder was gek met haar zoon, had ruim voldoende melk, het weer werd mooi en Cocky kon meteen hele dagen lekker buiten lopen.

Maar …, leken hem gunstig gezind, want al na een paar maanden zag hij kans een fikse wond direct achter de elleboog van zijn rechtervoorbeen op te lopen. Dat werd dus 2x daags afspuiten en het gat vullen met zalf. Cocky gedroeg zich dapper en als een echte heer, wat maar goed was ook, want het was inmiddels al een flinke knaap geworden. De genezing verliep voorspoedig en iedereen blij.

Helaas kreeg Cocky een paar maanden later aspiraties als springpaard, gezien zijn afstamming niet echt een goed idee. Het resultaat was er dan ook naar, een dikke knie achter en de nodige butsen en bulten. Weliswaar liep hij niet kreupel , maar toch voor alle zekerheid weer de dierenarts erbij. En dat werd stalrust en 2-3x daags aan de hand stappen. Leuke uitdaging voor de eigenaar met een ca. 7 maanden oud veulen. Maar weer gedroeg  Cocky zich als gentleman, geen enkel probleem om rustig rond te stappen.

Daarna leek alles goed te gaan, al bleef de knie wel dik. Daarom toch maar foto’s laten maken toen hij ca. 18 maanden was. En dat was schrikken, er rammelde van alles in die knie. Eerste reactie van de dierenarts: OPRUIMEN.

Dat leek wel wat erg kort door de bocht, dus na wat heen en weer gepraat werd besloten hem lekker te laten lopen en rond zijn 3e jaar nog een keer te kijken. Achteraf waren er wel wat aanwijzingen dat er iets niet helemaal goed zat, want hij kon zo ineens hevig stampen met zijn achterbeen en ook de bespiering  van de rechter bil/heup was minder dan aan de linkerkant. Maar ja, dat is praten achteraf.

OP 29 januari 2009 werd Cocky gecastreerd,  bij de kliniek waar dit gebeurde werd zijn voorgeschiedenis uit de doeken gedaan en weer werden foto’s gemaakt. Nu van alles wat maar gefotografeerd kon worden, want de dierenarts zag wel wat in een operatie, maar alleen als de rest in orde was. Geen enkel probleem, dus werd een afspraak gemaakt en op 2 maart werd een arthroscopie operatie gedaan. Cocky kwam probleemloos uit de operatie. De dierenarts was zeer tevreden met zichzelf, want volgens hem was de operatie perfect gelukt. En weer moest Cocky stalrust houden, met 2x daags stappen. Voor hem geen enkel probleem, hij had uiteindelijk ervaring. Dat de operatie inderdaad goed gelukt was bleek bij de controle foto’s half april 2009.

Gelukkig daarna geen problemen meer en in de zomer van 2010 is hij zadelmak gemaakt, zonder enig probleem. Hij is toen ca. 3 maanden rustig gereden.

In februari 2011 heeft hij in Sleen als ruin de EPTM gedaan en hij kwam in april als sterruin terug. Wel met de opmerking van de jury dat hij iets scheef in het bekken was. Die zomer is hij nog wat gereden en daarna is hij januari 2012 naar een professionele ruiter gegaan. Deze gaf echter eind maart aan dat hij opgehaald kon worden,  volgens hem kon Cocky het werk niet aan. Om eventuele veterinaire tekortkomingen uit te sluiten is direct  een afspraak met een dierenkliniek gemaakt, vanaf de professionele ruiter zo door naar de kliniek.

En daar wachtte een zeer onaangename verrassing. Bij het afdoen van de deken bleek zijn hele rechter heup/kniegebied flink opgezwollen. Hij liep geen stap kreupel , maar het was een vreemd gezicht.

Daarop werd ook inwendig gevoeld (na flink wat verdoving, want Cocky had zijn gentleman-gedrag even niet bij zich) en daaruit bleek hij een fikse kanteling van het bekken te hebben. Er waren geen breukranden te voelen, dus er was nooit iets gebroken geweest, maar advies van de dierenarts was: OPRUIMEN. Als reden voor dit zeer rigoureuze advies gaf hij aan dat Cocky nooit topsport zou kunnen bedrijven , samen met zijn “lastige” karakter.

Als eigenaar ben je dan echt helemaal van de kaart, je hebt  geen tijd om eens goed na te denken, je wilt het beste voor je dier,  je gaat af op wat de dierenarts op dat moment zegt, dus: dan maar zo snel mogelijk een spuitje. En toen had Cocky eindelijk eens geluk. Deze hele ellende vond plaats op een vrijdag, de temperaturen waren voor de tijd van het jaar behoorlijk hoog,  de dierenarts wilde hem niet direct een spuitje geven, want pas op maandag zou de destructie hem op kunnen halen. Cocky bleef in de kliniek, met de afspraak dat er dan maandagmorgen afscheid genomen zou worden.

De eigenaar heeft dan een beroerd weekend, maar wel tijd om eens rustig na te denken. En het voelde niet goed, een verder kerngezond paard zomaar afmaken. Hij was vrolijk, hij liep niet kreupel  (toch altijd een aanduiding van pijn) en er kwamen steeds meer alternatieven op, van grondwerk tot menpaard. Op zoek naar oplossingen is in het weekend contact opgenomen met de aquatraining in Olst en na wat heen en weer gebel tussen dierenarts, aquatraining en eigenaar ging Cocky op maandagmorgen niet in de destructiewagen, maar in de trailer op weg naar de aquatraining. Daar is hij 2 weken geweest, toen is hij opgehaald. De aquatrainer  (Fred en Cecile Vastenholt) gaf aan dat het te zwaar voor hem was. Maar ook zij zagen nog diverse mogelijkheden voor Cocky, van einde oefening was geen sprake. Inmiddels was de uitslag van het onderzoek in de kliniek ook doorgebeld aan de professionele stal en zij waren het wel eens met het advies van de dierenarts: OPRUIMEN. Toen alternatieven genoemd werden was de reactie dat het eigenlijk zielig was een dergelijk paard ooit nog onder het zadel te doen.

Uiteraard ga je kijken naar eventuele andere behandelmogelijkheden voor zo’n paard en een mogelijkheid leek osteopathie. Gelukkig had mijn stalamazone Marieta het nummer van Martine Burgers. Contact opgenomen, het hele verhaal uit de doeken gedaan en een afspraak gemaakt, het is inmiddels augustus 2012. Het idee een paard te “kraken” leek wat vreemd en dat bleek ook niet het geval te zijn. Voor een leek oogde het nog het meest als “aaien”. Maar de gevolgen waren opzienbarend. Uiteraard moest ook thuis een gericht programma gevolg worden, maar dat was geen enkel probleem met Cocky, zijn “lastige” karakter werkte volledig mee. En al direct werd het stampen met zijn achterbeen minder, ook de bespiering in de rechterbil nam al na een paar weken duidelijk toe. Na een paar maanden moest Cocky terug op herhaling, met weer thuis een gericht behandelplan. Zo heeft hij tot mei 2013 eigenlijk heel relaxed in het land gelopen, met wat longeerwerk. In mei is hij weer onder het zadel gekomen, maar dat was van korte duur. Hij liep een virus op, waardoor hij behoorlijk lang aan het hoesten in geweest. Gelukkig was in september alles weer goed en is hij weer onder het zadel gekomen.

Op 8 november 2013 maakte hij als 6-jarige dan eindelijk zijn debuut in de wedstrijdring in de  B-dressuur, met als resultaat 2x een 1e plaats met 205 en 206 punten. En dat dit geen beginnergeluk was, bewees hij bij zijn volgende wedstrijd op 7 december, 1e met 206 punten in de B.

En hij heeft het jaar fantastisch afgesloten: 13 december werd hij weer eerste, nu met 226 punten en op 28 december 2x eerste met 2x 214 punten. In de finale over alle klassen werd hij tweede, ditmaal met 209 punten.

Het allermooiste zijn echter niet de hoge punten, maar de notitie van de jury: Hier loopt echt een “happy atleet”. Toch niet slecht voor een paard met zo’n voorgeschiedenis, dat diverse keren is opgegeven door dierenartsen.

In januari gaat hij zijn debuut maken in de L. Er staat geen enkele druk op, alles wat hij bereikt is winst. En Cocky vindt het werk leuk. Hij straalt dat ook uit, zodat je echt een “happy atleet” door de baan ziet gaan.

En dat allemaal dankzij Martine Burgers.