Dornels

Lucette Tellegen over haar ervaring met paardenosteopathie:

De merrie Dornels (Don Lauries Hit x Corleone) is als 5-jarige bij mij op stal gekomen. Ze was nog niet beleerd, maar kon super bewegen. Ze had alles mee om een goed dressuurpaard te worden: mooie bles, 4 witte voeten, stokmaat 1,68, aparte kleur (vaal bruin) en vooral een super beweging!
Het zadelmak maken ging gemakkelijk.

Na 4 maanden trainen, bleef ze stijf in haar lijf. In galop aanspringen vond ze lastig. Ze begon met verkantelen van haar hoofd. Ik kreeg het gevoel dat het niet klopte! Anderen zeiden dat het beeld prima was, maar het voelde niet goed. Ze haakte af tijdens het werk. Haar spierontwikkeling bleef achter, werd eigenlijk juist minder. Na 20 minuten rijden was ze helemaal “leeg”. Als ik stelling ging vragen ging ze haar hals verdraaien. Ze begon met haar hoofd te kantelen.

Iedereen zei dat het een goed paard was, maar het voelde niet goed. Je gaat je dan afvragen: “Doe ik iets fout?”, “Waarom lukt het niet?”, “Wil ze niet?” Ik werd hier heel onzeker van.

Met deze klachten ben ik bij Martine gekomen. Martine kon meteen vaststellen dat er niets mis was met de mentaliteit van Dornels. Ze had gewoon last van een aantal blokkades. Met mijn ruitergevoel was dus ook niets mis. Voor Dornels niet fijn natuurlijk, maar ik voelde me erg opgelucht!

De eerste behandeling was heel lastig voor Dornels. Ze sloot zich eigenlijk een beetje af voor Martine, Dornels vond het eng en raar. Het leek wel of ze niet snapte wat er met haar lijf gebeurde. Ze had geen controle meer en dat maakte haar wat angstig. Thuis was na de eerste behandeling nog niet zoveel verandering te merken. Tijdens de tweede en volgende behandelingen ging het al veel beter, alhoewel ze wel veel steun zocht bij mij.

In de periode daarna ging ze extreem vaak liggen, hele uren hield ze dat vol. In de bak, in de wei en ook op stal. Anderen vroegen me ook: “is dat paard wel goed?”. Martine stelde me gerust door te zeggen: “Dornels werkt heel hard met haar lijf en daar is ze gewoon moe van”. Voor ons is dat niet zichtbaar en dat maakt het vaak lastig te begrijpen.

Het gaat nu gelukkig de goede kant op met Dornels. Haar balans wordt steeds beter. Ook het vertrouwen in haar lijf lijkt terug te komen. De eerste L1 dressuur wedstrijd hebben we inmiddels verreden. Dit werd beloond met maar liefst 208 punten. Dit was voor ons allebei een geluksmomentje.

Dornels begint nu meer op eigen benen te lopen, veel constanter in de aanleuning. Wat echt opvalt is dat ze achter niet meer uit balans is. Buigen is nog steeds lastig, maar ik moet zelf niet teveel willen regelen, eigenlijk moet ik het Dornels meer zelf uit laten zoeken. Dit is lastig!

Het lijkt erop dat Dornels een mooie sportcarrière tegemoet gaat.

Martine bedankt!