Mocca

Cisca van der Leij vertelt over haar Labrador teefje Mocca:

‘Met haar leeftijd van 7 jaar heeft onze Mocca al vele dierenartsen bezocht. Als pup had ze al regelmatig problemen met voeding. Zoals een echte Labrador karakteriseert was het willen eten nooit het probleem, ze hield het alleen soms niet binnen. Diverse keren werd ze op ander voedsel gezet, maar het mocht niet baten. De spijsverteringsproblemen bleven terugkomen. Toen ze zo’n vier jaar oud was, kwamen er problemen bij: Mocca kreeg huidproblemen in de vorm van hardnekkige roos, wondjes en kale plekken op haar huid. Ook dit was te wijten aan voedselintoleranties, zo kregen we te horen. Diverse keren kreeg ze antibioticakuren en andere brokken, vaak vrij van gluten of andere mogelijk ziekmakende ingrediënten.

Begin 2012 kwam er plotseling een kwaal bij. Waar Mocca altijd vrolijk was, rondsprong, enthousiast was en een vrolijk ogende hond was, werd ze rustiger, minder enthousiast, ietwat sloom en vertoonde ze wat depressief gedrag. Tevens leek het dat ze wat mank begon te lopen. De dierenartsen maakten zich net als wij zorgen en Mocca ging een flinke mallemolen in van onderzoeken, foto’s, medicatie tegen ontstekingen en wederom nieuw, volledig allergenenvrij-voer. Naast het mank lopen werden de kale plekken op haar staart en buik groter en kreeg ze nare zweren.  Met de antibioticakuur en het allergenenvrije voer namen de zweren weliswaar af, maar haar gedrag veranderde niet. Ook haar mankheid nam niet af, ondanks de medicatie voor artrose en ontstekingen. We werden met Mocca van de ene arts naar de andere doorverwezen en de laatste die een oordeel mocht vellen was de fysiotherapeut. Toen ook deze niet de antwoorden kon vinden en geen uitsluitsel kon geven, sprak de dierenarts de heftig binnenkomende woorden: “wij zijn uitgedokterd, het moet dan wel kanker zijn. We kunnen niets meer doen behalve u doorsturen naar een acupuncturist die haar leven kan vergemakkelijken en kan verlengen”.  Dit kwam aan. Dit was het laatste dat we hadden verwacht en ook het laatste dat we hadden gehoopt.

De acupuncturist nam Mocca in behandeling en tot onze grote verbazing was één van de eerste dingen die ze zei dat zij absoluut geen vermoeden van kanker had. Ze zag het mankheidsprobleem van Mocca als laatste stap in een soort van domino-effect. De spijsverteringsproblemen die ze gedurende haar hele leven had gehad, gaven een signaal af aan de zenuwen in haar nek waardoor er daar een blokkade was ontstaan.  Om de spijsvertering in betere banen te leiden, behandelde ze Mocca en gaf ze poeders mee. Tevens gaf ze ons het adres van Martine Burgers mee. Omdat het opheffen van de blokkade in haar nek met acupunctuur wel eens lang zou kunnen gaan duren, kon Martine wellicht in een kortere tijd haar nek losmaken.

Mocca reageerde direct goed op Martine. Het was mooi om te zien hoe zij samen leken te communiceren en hoe Mocca het haar toestond  haar te behandelen. Ook Martine kwam tot de conclusie dat Mocca’s manken te maken had met haar spijsvertering. Ze gaf aan dat ze het vermoeden had dat doordat Mocca in haar groeiperiode gecastreerd was, het littekenweefsel groei van haar maag en darmen had bemoeilijkt. Hierdoor waren er van jongs af aan al problemen ontstaan. De zenuwen in haar nek en hoofd kregen continu signalen dat er iets niet klopte en leidden uiteindelijk tot haar mankheid. Martine gaf aan haar te willen behandelen en te willen starten met het spijsverteringsprobleem. Voor de gehele behandeling dacht ze zo’n vijf sessies met Mocca nodig te hebben.

Opmerkelijk was dat Mocca al na de eerste behandeling, die nog erg voorzichtig en aftastend was geweest, veranderingen liet zien. Ze leek vrolijker, haar zweren werden iets droger en ze gaf een sterkere lucht af. Tijdens de tweede sessie waarschuwde Martine Mocca dat ze wat moest gaan forceren. Mocca liep soms even weg en kwam later weer terug alsof ze begreep dat dit moest gebeuren. Met haar staart tussen de benen ging ze na die sessie mee naar huis. Ze had het duidelijk zwaar gehad en Martine gaf aan vooral in haar buik bezig te zijn geweest en dat dat wel eens zichtbaar en ruikbaar kon zijn. Al vrij snel werd duidelijk dat dat inderdaad zo was. Mocca rook sterker en de zweren leken te verdwijnen. Ook was ze duidelijk zichtbaar vrolijker en kwam ze zo nu en dan weer aan met een speeltje om met ons te spelen. Dat gaf goede hoop. Sessie drie kwam en Martine ging voorzichtig aan de slag met de nek van Mocca. Nog steeds kon ik genieten van het contact tussen Mocca, Martine en mij. Mijn rol werd ook duidelijk en Mocca keek me zo nu en dan aan alsof ze bevestiging en geruststelling nodig had. Ook deze sessie was soms pittig maar leverde wederom zichtbaar verandering op. Mocca ging minder mank lopen, al ging dit heel langzaam. Nog duidelijker zichtbaar was dat Mocca echt weer vrolijker werd. Ze wou veel spelen, kwam weer lekker bij je zitten om geknuffeld te worden en dat was ons veel waard. Na sessie vier was echt duidelijk zichtbaar dat Mocca veel baat had bij de behandelingen. Ze liep nauwelijks meer mank, haar huid begon te glanzen en er waren nauwelijks meer zweren. Op haar buik groeide weer haar. We kregen onze hond weer terug. Na sessie vijf, waarin ze al bijna niet meer mank liep, gaf Martine aan dat het erg goed ging met Mocca. Ze hoefde pas een paar maanden later weer terug te komen, we mochten het wandelen met haar gaan opbouwen en Mocca mocht nu gewoon van ons en het leven gaan genieten.

De stap om naar Martine te gaan was de beste die we konden doen. We zijn er erg blij mee. Martine bedankt!’