Stig

Februari 2014: Roger van de Laarschot van Caldimoni Agility vertelt over zijn ervaringen met hondenosteopathie:

Jaren geleden heb ik mijn eerste hond (een sheltie) vroegtijdig moeten terugtrekken uit de behendigheid vanwege problemen met zijn rug. Volgens de fysiotherapeut lag het probleem in speling tussen de wervels, waardoor er bij scherpe bochten naar rechts een zenuw klem zou komen zitten. Allerlei acties ondernomen om hem toch in de sport te kunnen houden, maar het ging te vaak mis.  Regelmatig “schoot” er wat klem en ondanks dat dit op den duur met een handigheidje weer snel verholpen was, besloot ik dat voorkomen beter was dan genezen en voordat het chronisch zou worden heb ik hem stil gelegd. Hij heeft verder een vrolijk leven gehad en veel kunnen rennen en spelen, zolang hij maar niet scherp naar rechts hoefde te draaien.

Door dit soort ervaringen leer je als leek naar de bewegingen van je honden te kijken en aangezien behendigheid op hoog niveau een behoorlijke belasting is voor de hond is dit niet geheel onbelangrijk. Met mijn tweede hond (ook weer een sheltie) heeft me dit diverse keren geholpen dat ik dingen zag die “niet klopten”. Tot voor kort bleef dit altijd bij een periode van rust of een bezoekje aan de fysiotherapeut, maar met mijn derde hond was dit op een gegeven moment niet meer voldoende.

Stig is een kelpie, maar dan eentje in het kwadraat, zoals wij altijd zeggen. Kelpies staan er bekend om dat ze druk zijn, dus het duurde even voordat wij hieraan gewend waren. Echter bij het ontmoeten van andere soortgenoten kwamen we tot de conclusie dat we wel een heel apart exemplaar te pakken hadden. Hij stopt (gelukkig) zijn meeste energie in het rennen en ravotten en niet in het blaffen. Wat ik/wij het moeilijkste vonden was het feit dat hij zo weinig rust neemt. Slechts het opsluiten in zijn bench kan hem overdag wat rust geven, want zelf neemt hij geen moment gas terug.

We wandelen veel met onze honden. Minstens één keer per dag gaat de hele bende mee in de auto en laten we ze in de buitengebieden rond onze woonplaats lekker los. De 3 vizsla’s maken hier dankbaar gebruik van om hun jacht instinct te gebruiken en Stig vindt het prachtig om met ze mee te gaan, zolang ze rennen dan, want als ze voor gaan staan zijn ze ineens niet interessant meer. Gelukkig kan hij altijd nog terugvallen op zijn baasjes die dan wel de één of andere (agility gerelateerde) oefening voor hem hebben zodat hij toch nog wat kan werken. Op deze manier krijgen we hem enigszins “moe” zodat hij het kan accepteren om bij thuiskomst een tijdje in zijn bench te moeten liggen.

Bij het wandelen rent Stig vaak over een stuk dijk wat natuurlijk een ongelijke belasting op zijn lichaam geeft. Op een dag was hij weer lekker aan het racen totdat hij ineens een schreeuw van pijn slaakte. Wij hebben meteen gekeken of we iets vreemds aan hem zagen maar ons viel niks op. Het was ook alleen maar dat moment en al heel snel wilde hij weer verder gaan rennen. We hebben dit toen maar even tegen gehouden en hem het verdere verloop van de wandeling aan de riem gehouden. De dagen erna hebben we hem alles zelf laten doen en de behendigheidstraining ook maar een weekje gelaten voor wat het was. Het “probleem” deed zich niet meer voor en net toen we het af wilden doen met een incidentje piepte hij weer bij het in de auto springen na de wandeling. De oude vertrouwde route werd gevolgd, dus na de week rust was het in mijn ogen tijd voor een bezoekje aan de fysiotherapeut. Deze heeft hem bijna een uur behandeld maar echt iets concreets kwam er niet boven water. Er werden wat massage tips meegegeven en dit leek te helpen. Twee weken lang ging het goed tijdens het wandelen en de behendigheid tot op een dag meneer het weer uitkrijste van de pijn bij het uit de auto springen. Meteen daarna ging hij echter wel aan het rennen dus het werd voor ons eigenlijk een raadsel wat er nu aan de hand was.

Mijn vrouw had al wat goede ervaringen met een osteopaat en stelde voorzichtig voor of het geen goed idee was hier eens met Stig naar toe te gaan. Tot op dat moment was osteopathie voor mij een absoluut onbekend vlak en dan is er enige overredingskracht noodzakelijk om mij een stap te laten maken in die richting. Onder het motto “baat het niet dan schaadt het niet”, stapte ik toch, met enige tegenzin, in de auto. We gingen naar “Martine”, een naam die ik al eens vaker had gehoord op de behendigheidsvelden maar waar ik me nooit al te zeer in had verdiept. Mijn sheltie was een bikkeltje en gaf altijd duidelijk aan als er wat was en dat was gelukkig maar zelden. Nu met Stig was het de laatste hoop om niet weer voortijdig een hond uit de behendigheid te moeten halen en vraagtekens te gaan zetten of het nu wel zo’n goed idee is om met je hond dit spelletje te willen beoefenen. We kwamen aan bij de boerderij en we gingen zonder Stig naar binnen om kennis te maken. Martine bleek een aardige, rustige dame te zijn en legde in grote lijnen uit wat osteopathie inhield. Om heel eerlijk te zijn ging dit verhaal het ene oor in en het andere weer uit, met praten wordt mijn hond niet geholpen. Spijkers met koppen slaan, doe je trucje nou maar en help mijn hond van zijn pijn af zodat hij weer lekker voluit kan gaan rennen. Behendigheid was even niet het belangrijkste.

Vervolgens mocht ik Stig gaan halen en “overhandigde” hem aan Martine. Stig had geen idee wat er ging gebeuren en zag alles gewoon als een nieuw plekje om te spelen en ging hier vol in op. Na enige tijd vond hij het toch wat raar dat er geen speeltjes aan te pas kwamen en dat die mevrouw maar zo rustig bleef en hem slechts wilde aaien. Na ongeveer 20 minuten gaf hij het op en kregen we hem zover dat hij op tafel bleef liggen. Martine babbelde ondertussen vrolijk over koetjes en kalfjes en natuurlijk de behendigheid waar ik al jaren actief in was. Het ontging mij dan ook dat Stig inmiddels rustig was gaan liggen en zelfs leek te genieten van de aanrakingen van Martine. Normaal gesproken kon ik nog geen 5 seconden een hand op hem leggen of hij sprong al op om me uit te dagen om te spelen. Ik moet eerlijk toegeven dat ik enigszins verbaasd was over wat ik zag, zo kende ik mijn hond niet. Nieuwsgierig wachtte ik op wat verder zou komen, maar het bleef bij het aanraken en “aaien” van mijn hond. Op de vraag aan Martine wat ze aan het doen was kreeg ik het onbevredigende antwoord “ik ben hem aan het behandelen”. Ik haakte af, dit was allemaal wat te grijs voor mij…

De behandeling duurde nog enige tijd voort totdat Martine opeens zei dat het genoeg was. Ik tilde Stig van de tafel en zette hem neer, hij schudde zich uit en keek me een beetje verdwaasd aan. Dit duurde slechts een paar tellen en toen had hij weer die uitdagende blik in zijn ogen van “wat gaan we doen?”

Martine adviseerde hem een paar dagen rustig te houden en het dan weer eens rustig te proberen. Tijdens de wandelingen lieten we hem geen gekke dingen doen en aan het einde van de week deden we een rustige training met wat rechte lijnen en verlaagde sprongen. Alles verliep voorspoedig en beetje bij beetje “vergaten” we eigenlijk wat er gebeurd was en kon ik Stig weer maximaal belasten. Dit is inmiddels bijna een jaar geleden en het probleem heeft zich nooit meer voorgedaan. Stig heeft zich lichamelijk verder door ontwikkeld (hij was bij de behandeling bijna 2½jaar) en zijn snelheid is nog hoger geworden. In de behendigheid zijn we nog steeds groeiende maar er is een duidelijk stijgende lijn zichtbaar. Stig heeft plezier in alles wat hij doet en heeft nooit meer een kik gelaten.

Voor mij is het nog steeds niet helemaal duidelijk wat er die dag gebeurd is, maar ik zeg altijd dat je niet alles kunt en moet willen begrijpen. Soms is vertrouwen genoeg in de mensen die weten waar ze mee bezig zijn en wat dat betreft ben je bij Martine Burgers op het juiste adres.

 

Roger van de Laarschot & Stig